Αγνοια Κινδύνου

IMG_6311a

Λυπάμαι έφυγαν..

Αργήσατε ως συνήθως

Δεν μάθατε ακόμη ότι για να είστε στην ώρα σας ο ήλιος πρεπει να είναι στην κορφή του?

Στη δύση του δύουν και τα υπόλοιπα

Μα που σας ξέρω? εσείς δεν ήρθατε προχθές και σκαλίζατε λακούβες στην άμμο??

Ήτανε νύχτα. Και τη νύχτα δεν βλέπουμε..

Σας αρέσει να σκαλίζετε λακούβες εκεί που εμείς δεν βλέπουμε?

Το πρωί όμως όλα ήταν εντάξει! Κι ό κόσμος έφυγε ευχαριστημένος

Μου πανε ότι πηρατε κάτι μαζί σας φεύγοντας.. Πολύτιμο ή μή άκουσα ότι καθάρισε τον τόπο..

Κι αυτό θέλουμε εμείς εδώ..Το πρωί να έιναι όλα πάλι «εν τάξει»

Δύσκολη η ζωή τη μέρα. Για να προχωράμε όμως πρέπει κάποιος να καθαρίζει τη νύχτα!

Σας ευχαριστούμε! Όμως μην έρχεστε ακάλεστος.. Ο καθένας στο είδος του και στην ώρα του.

Και ξέρετε εσείς είσαστε νυχτερινή βάρδια.. Εκεί που για να γίνεις μέλος πρέπει να έχεις

«άγνοια κινδύνου»..

Σας περιμένουμε και πάλι!! Εμείς θα λείπουμε…

Καλό σας βραδυ

Λουκάς Αργυρίου

Φίλοι σιγής

IMG_6311a

Στον ήλιο φορούσε το βαθύ χαμόγελο των ανθρώπων. Στη συννεφιά φοβόταν τις νύχτες που θα τον σκεπάζουν παγωμένα χέρια.

Χτες, μύρισε κρύο στην τσαλακωμένη πόλη. Τα  παραθυρόφυλλα  σφραγίστηκαν απότομα από άδεια βλέμματα.  Λες και το τελευταίο ανέμελο κυματάκι του καλοκαιριού στέγνωσε όλες τις εγκάρδιες λέξεις.

Κατεβαίνει με γκάζια τη λεωφόρο. Γρήγορα να ανταμώσει την ξεχασμένη αμμουδιά.  Να μιλήσουν για τη ζωή χωρίς ζεστά χαμόγελα, δίχως χάδια παρηγοριάς. Με τη δική τους σιγανή κουβεντούλα να προσπεράσουν την αταραξία της σιωπής που βαραίνει το γέλιο και το δάκρυ.

Να γίνει η μονάκριβη φίλη που θα χωράει στην άδεια θήκη του πορτοφολιού. Εκείνη που θα αντέξει το φόβο των αναιμικών ημερών, εκείνη που θα τον σφιχταγκαλιάζει στην επιστροφή από  τους νυχτερινούς παγωμένους περιπάτους. Τα δυο τους. Μαζί. Φιλαράκια  στη σιγή.

Ίσως έτσι να μην  συνεχίσει να βρέχει μοναξιά και τούτο το χειμώνα.

Εβελίνα Κοκκίνη

IMG_6311a

Έτσι στα άγρια γαληνεύει η ψυχή σαν αναγνωρίζει το πρώτο της το είναι

Φυσάει αέρας και σε ημερεύουν οι θύελλες

χτυπά το κύμμα και σε γλυκαίνει η αλμύρα

Σε λούζει το φως και νικάς

για μια στιγμή που συντροφεύει τα σκοτάδια

Τερέζα Καράμπελα

Και στα πιατάκια οι λέξεις

IMG_6311a

Απόγευμα ανεβαίνεις στο σπίτι του. Στην ανηφόρα , το πρωτελευταίο  ήταν το δικό του. Κλασσικό διάρι στην άσπρη πολυκατοικία με τα σιδερένια κάγκελα. Ένας ιβίσκος σε μεγάλη γλάστρα, μια γαρδένια σε βαρέλι στο βορεινό μπαλκόνι . Πάνω στο αυτοσχέδιο τραπέζι της βεράντας τέσσερα καφάσια από την λαική με εποχιακούς πανσέδες και ανεμωνάκια. Στο δάπεδο τσιμεντοπλακάκια και ψηφιδωτά , αυτοσχέδια και αυτά. Ιδέα δεν είχες πότε τα έφτιαχνε όλα αυτά , ούτε πότε τα πρόσεχε. Το μεγάλο του καμάρι η πέργκολα . Καραβόπανο δεμένο με σχοινιά σε πατιναρισμένους κοιλοδοκούς . Και την πατίνα μόνος του, ένα μήνα έτριβε με σύρμα της κατσαρόλας.

Έφθασες την ώρα που είχατε πει. Τον βρήκες στην κουζίνα να στρώνει το τραπέζι . Στο ψυγείο κάτω από το ίδιο μαγνητάκι  φωτογραφία της Μαρίας και το πρόγραμμα των  φωτογραφικών παράλληλων.  Ψάθινο τραπεζομάντηλο , μπακλαβαδωτό και επάνω αραδιασμένα πολλά χρωματιστά πιατάκια. Αγγουρακια κομμένα σε λωρίδες . Όχι από τα τζούφια και τα μαλακά , από τ΄ άλλα. Απ΄αυτά που τα ζουλάς και δεν βγάζουν στάλα νερό. Πασπαλισμένα με χοντρό αλάτι και αληθινό ξύδι.Και το αλάτι σε ξεχωριστό πιατάκι , να το ρίχνεις με τα δάκτυλα και να τα γλύφεις  από πάνω. Τέσσερις πηρουνιές φέτα , δεν είναι για χόρταση. Και λίγη κάνει την δουλειά της. Να τελειώνει και να την λαχταράς ακόμα. Ντοματούλες κομμένες γαρύφαλλο, με ρίγανη, λάδι και  αλάτι. Να τρως και να θέλεις να ρουφίξεις και το κοκκινόνερο που άφησαν στο τέλος. Ελιές χαρακωμένες , κρεατωμένες , μπαμπατζάνικες που έλεγε η γιαγιά μου. Απ΄αυτές τις ελιές που μπαίνουν στο στόμα σου και αυτό ίσα που προλαβαίνει να πει » παραδίνομαι κάντε με ότι θέλετε» . Και ψωμί. Εντάξει το ψωμί δεν ήταν όπως το θυμάσαι. Έτσι κι αλλιώς ψωμί εύκολα δεν βρίσκεις. Παγάκια, νερό και τσίπουρο σε γυάλινο κανατάκι.

– Καλώς την! Κάθησε , πάρε πιρούνι και άρχισε να τσιμπολογάς. Ετοιμάζω και δυό ατζούγιες. Σε δυο λεπτά έρχομαι κι εγώ. Και σε προειδοποιώ ε;  Μην πεις κουβέντα για το μαύρο μας το χάλι , ούτε για τα σκουπίδια που παριστάνουν τους σωτήρες μας.

Σιγά μην έλεγα σκέφθηκα . Σιγά μην πίστευα πως οι κλειστές ομπρέλες στην παραλία σημαίνουν και τέλος της θάλασσας . Τόσες αραδιασμένες λέξεις  στα πιατάκια και δεν θα μας κάνει κέφι να ξεχαστούμε μια στάλα ;

ΤΕΡΕΖΑ (ΤΕλειώσαμεΡΕ?ΖούμεΑκόμη?)

912772_509654485747339_959071797_n

Η συντομογραφία της ζωής μας σε μια φωτογραφία

Δώσε μου ένα κλικ ακόμη..

Πάτα το χρόνο και καντον κάδρο

Ασε με να φύγω, κουράστηκα πιά

Παράτα όλα κ γύρνα στ ασπρόμαυρα..

Εκεί που δεν είχες δευτερο καρέ

Εκεί που με φυλάκιζες χωρίς να με φοβάσαι

Δεν θέλω τον φηφιακό τους κόσμο

Θέλω να παω ν αγοράσω φίλμ και να παρω το πλοίο της γραμμής για την Ανάφη!

Θέλω να καρβουνιάσω κάτω από την λαχανιασμένη καμινάδα

Κι αυτό το σαπιοκάραβο να μην μπορεί να βρεί λιμάνι

Θα ξέρω όμως ότι όσο πιο πολύ αργεί τόσο πιο κοντά με φέρνει στην Αγκάλη της

Και το εισητήριο της επιστροφής..Αρμύρα στο παντελόνι μου που το κανε να λιώσει!

Λουκάς Αργυρίου

Αναδρομές

IMG_5216

Το θυμόταν εκείνο το ξαφνικό κλικ στην άκρη του καλοκαιριού. Μαζί του ήρθε και το πρώτο ράγισμα. Κρύφτηκε στου ήλιου την ανεμελιά. Θάφτηκε στον απόηχο των δροσερών κυμάτων.

Το μετέφεραν τα σύννεφα στην πόλη του φθινοπώρου. Μέρες σιωπής ξημέρωσαν. Νύχτες αποχωρισμού τις διαδέχθηκαν. Κρατήθηκαν στα χείλη τ’ ανείπωτα λόγια.

Από τότε, θυμόταν τα λιγότερα. Εκείνα τα ασήμαντα μικρά. Ίδιο δεν είναι να κουβαλάς τα αξεπέραστα σημαντικά. Βαρύ σακίδιο που γέρνουν την κορμοστασιά, οι αναμνήσεις οι θαμπές. Καρφώθηκαν σαν σφήνες στο κεφάλι τα μεγάλα μυστικά. Τα κρύβει με γυαλιά μα η αντάνακλαση του πόθου υπερνικά.

Αλήθεια, λησμονιέται ο έρωτας του θέρους σαν χαθεί?

Κοκκίνη Εβελίνα

 

Perfect day

Image

Πατάει νευρικά τα κουμπιά στο μηχάνημα. Τα ρέστα τρέχουν και πέφτουν με θόρυβο. Σε δευτερόλεπτα κρατάει το εισητήριο στα χέρια του. Πόσα δευτερόλεπτα χρειάζονται για να σε στείλουν κατευθείαν σε μια αγκαλιά ;

Κοιτάει ξανά και ξανά τον πίνανκα με τα δρομολόγια. Πρώτα τις αναχωρήσεις. Πολλές ακυρώσεις. Μερικές καθυστερήσεις. Απίστευτη βροχή. Ο ουρανός θέλει να χυθεί έξω και θα τρυπήσει την λαμαρινένια οροφή. Αναβρασμός, όλοι μιλάνε δυνατά . Όσοι μπορούν κάθονται λίγο και σε λεπτά ξανασηκώνονται να δουν αν άλλαξε τίποτα στον πίνακα. Που και που ακούγεται κάποια ανακοίνωση από τα μεγάφωνα. Είναι τότε που όλοι προσπαθούν να δουν αν είναι αυτοί που ξαφνικά αλλάζουν τα πράγματα γι΄αυτούς ή ακόμα παραμένουν κολλημένοι στην ίδια θέση της άχαρης αναμονής.

Λίγα βήματα πιο κάτω , κοιτάει τις αφίξεις. Μεγαλύτερη τάξη εδώ. Περισσότεροι ταξιδιώτες, προχωρούν, σπρώχνοντας βρώμικες βαλίτσες. Δεν υπάρχουν πολλές ακυρώσεις μονάχα λίγες καθυστερήσεις. Ερευνητικές ματιές για το ποιός έχει ή δεν έχει έρθει στην υποδοχή. Συγκρατημένα χαμόγελα και αμηχανία. Τα πράγματα είναι περισσότερο ελεγχόμενα . Αναρρωτιέται αν είναι γιατί όλοι αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν από που έρχονται και που πάνε ή αν απλά όλα αυτά που θέλουν είναι μέσα στην βαλίτσα τους .

Ξαναγυρνά στις αναχωρήσεις. Οι ακυρώσεις πέφτουν τώρα βροχή. Πιο δυνατή η μέσα βροχή από την έξω. Για να ξεγελάσει τον φόβο του, πίνει λίγο νερό και κλείνει τα μάτια του. » Πάρε το πρώτο τραίνο και έλα » του είχε πει. » Δεν αντέχω άλλο , θέλω να σε δω.»

Την πρώτη φορά που το είχε ζητήσει δεν το έκανε. Πήγε μέχρι τον σταθμό και γύρισε πίσω. Δεν της το είχε πει ποτέ. Η πρώτη φορά που του το ζήτησε μετά από τρια χρόνια ήταν σήμερα. Κοιτάει τριγύρω Τα φώτα του σταθμού με δυσκολία κερδίζουν το εξωτερικό μαυρογκρί. Τριγύρω όλα τα καθίσματα είναι πιασμένα από υποψήφιους ταξιδιώτες , σακίδια και βαλίτσες. Τα μάτια του διασταυρώνονται με πολλά βλέμματα. ΄΄Εσύ φοβάσαι ή εγώ ; »

΄΄Οι επιβάτες για Π να περάσουν στην πλατφόρμα 2» . ‘Εξω έχει ακραία καιρικά φαινόμενα και εκείνος ακούει τον αριθμό του συρμού του. Αρτιμελής , ακέραιος , αναγνωρίσιμος ακούει την αναγγελία του ταξιδιού του.

Ώρες μετά σταματάει εκεί που ήθελε να πάει . Εκείνη ενώ πάντα θα μπορούσε να φύγει πιο γρήγορα είναι εκεί. Τα μάτια της είναι κόκκινα και δεν είναι από το ξενύχτι. Φοράει μαύρα γυαλιά ηλίου. Αγκαλιάζονται σφιχτά. Περπατάνε στον ήλιο. Ανάμεσα σε παιδιά που τρέχουν γύρω από κούνιες ,  μπαλόνια και γεφυρούλες. Παρακάτω γονείς που τα χαζεύουν πίνοντας τον καφέ τους.

Μια ωραία βόλτα. Μια Perfect Day . Τρια χρόνια τους πήρε.

Αννίτα Λουδάρου